خشک ریش

«لغت نامه دهخدا»

[خُ] (اِ مرکب) جرب (ناظم الاطباء) قسمی از جرب است که آبله های آن بی آب و خشک و آن را به کاف فارسی مفتوح گر گویند (انجمن آرای ناصری) توضیح: ریش جراحتی است که با وی رطوبتی نباشد چون مرض جلدی که در تداول عامه سودا گویند (یادداشت بخط مؤلف) خشک ریشه || جراحت خشک || خشکی که به روی زخم بسته شود (ناظم الاطباء) خشکی که بروی جراحت بندد و تحقیق آن است که خشک ریشه خشکی که اندرون تر باشد نه آن خشکی که بعد از به شدن بر روی زخم پدید آید و بعد از چندگاه می افتد و آن را در عرف هند کهرند خوانند چه اول مایه آزار است و ثانی مایه آرام (از برهان قاطع) (آنندراج) (از انجمن آرای ناصری) ماده ریمی خشک شده که در بن جراحتی بر روی پوست بندد (یادداشت بخط مؤلف) : عدل تو بود اگر نه جهانرا نماندی با خشک ریش جور فلک هیچ خشک و تر انوری با خشک ریش تیر فلک تن نهاده ایم وز زخم گاه حادثه مرهم گشاده ایم سیف اسفرنگی (دیوان چ صدیقی ص 718 ) نه دشمنت بحوادث ز مرگ باز رهد نه خشک ریش اجل به شود به پشما کند ضیاءالدین فارسی (از انجمن آرای ناصری ||) مکر و حیله (برهان قاطع) (آنندراج) (ناظم الاطباء) نفاق (ناظم الاطباء) : از قبل خشک ریش با همه کس روز و شب اندر خصومت و جدلی ناصرخسرو || بهانه عذر عذر بیهوده (ناظم الاطباء) - خشک ریش کردن؛ بهانه نمودن (از انجمن آرای ناصری) : خشک ریشت کند فلک بپذیر تا تویی خشک و تر چو حوت و حمل انوری (از انجمن آرای ناصری).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر