اتلال

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ع اِ) جِ تَلّ، بمعنی توده های خاک و توده های ریگ و پشته. (منتهی الارب) :
ای روز چه روزی تو بدین زینت و این زیب
کز زینت و زیب تو دگر شد همه اتلال.
فرخی.
|| جِ تَل، بمعنی بالش. (منتهی الارب).