«لغت نامه دهخدا»
[اَ تی ی] (ع اِ) چوب یا برگ که در جوی افتد. ج، اُتی. || جویچه که مردم آنرا بسوی زمین خود آرند. || (ص) سیل غریب که باران آن بتو نرسیده باشد. (منتهی الارب). سیل که باران آن در جای دیگر آمده باشد. || مسافری که وطنش معلوم نبود. (منتهی الارب). ج، اِتاء.