اثط

«لغت نامه دهخدا»

[اَ ثَط ط] (ع ص) کوسه. (تاج المصادر بیهقی) (مهذب الاسماء). کوسج ریش: رجلٌ اثط؛ مرد کوسه. لغت عامی است و فصیح آن ثط است. (منتهی الارب). || گران شکم. || عارض اثط؛ رخسارهء افتاده موی. (منتهی الارب). ج، ثُطّ.