«لغت نامه دهخدا»
[اَ تَ شِ / شُ مَ / مُ دَ](مص مرکب) بشب بیدار ماندن. بیخواب ماندن در شب. شب بیداری. (مؤید الفضلاء) (برهان قاطع). و رجوع به اختر شود.