اخترکن

«لغت نامه دهخدا»

[اَ تَ کَ] (نف مرکب)ازجای کنندهء اختر :
نیزه ای اندر بنان اخترکن و جیحون مضا
باره ای در زیر ران هامون بر و گردون سپر.
سنائی.