اخزیاء

«لغت نامه دهخدا»

[ ] (اِخ) (متعالی) نام دو تن از شاهان یهود: اخزیاء اول پسر و جانشین آحاب، هشتمین شهریار بنی اسرائیل، وی ضلالت و بی دینی آحاب را شعار خود ساخت و بعل و عشتاروت را پرستش کرد و رسوم عبادت این دو بُت بواسطهء ایزابل در میان بنی اسرائیل رواج یافت. در مدت سلطنت او موابیان عصیان کردند و او خود با یهود شافاط پادشاه یهودا در دریای احمر تجارت میکرد و بواسطهء ضلالت او همهء اموال وی بباد رفت و جز خسارت بار نیاورد (کتاب دوم تواریخ ایام 20: 35 - 37) و چون از پنجره بزیر افتاد نزد خدای فلسطینیان کس فرستاد تا دربارهء شفا یافتن خود مشورت کند و ایلیاء پیغمبر مرگ عاجل او را نخست بملازمان وی و سپس بخود او اعلام کرد. اخزیاء دوم که یهواحاز و عزریا نیز خوانده شده پسر یهورام و عثلیا و پنجمین پادشاه یهودا بود که در سنهء 843 ق. م. در بیست ودوسالگی بجای پدر بر تخت نشست (کتاب دوم پادشاهان 8:25 و دوم تواریخ ایام 22:2) و مدت یکسال در اورشلیم سلطنت نمود و چون از طرف مادر ایشان ببدی رفتار کرد، هنگامیکه بعیادت بخانوادهء آحاب منسوب بود از آنرو بمثل یهورام بن آحاب میرفت ییهو ویرا بکشت و دو حکایت وفات وی با یکدیگر منافاتی ندارد و چنان مینماید که او از دست ییهو فرار کرد و در سامره متواری گردید و آنگاه گرفتار شد و او را بنزد ییهو آوردند و در جور در کالسکهء جنگی خود زده شد و در مجدو درگذشت. (قاموس کتاب مقدس).