اخستان

«لغت نامه دهخدا»

[اُ خُ] (اِ) لهجه ای در استخوان :
بی ته هرگه سرم بر بالش آیو
اخستانم چو نی در نالش آیو
ز هجرانت بجای اشکم از چشم
فروزان شعله های آتش آیو.باباطاهر.