اخفیه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ یَ] (ع اِ) جِ خِفاء. || اخفیهُالنور؛ غلافهای شکوفه. || اخفیه الکری؛ چشمها. (منتهی الارب). در تاج العروس آمده: و اخفیه الکرا؛ الاعین. قال :
لقد علم الایقاظ اخفیه الکرا
تزججها من حالک واکتحالها.