اخیتوفل

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (اِخ) (برادر حماقت) شخصی از اهالی جیلون (ناحیه ای از یهودا). دو تن این نام داشتند: نخست یکی از دوستان و مصلحت بینان داود که نزد او بسیار عزیز و محترم بود (مزامیر 41:9 و کتاب دوم سموئیل 16:23) لکن در دشمنی ابشالوم وی از او طرفداری کرد و یکی از دشمنان قوی و سخت داود شد سپس چون ابشالوم مصلحت عاقلانهء او را نپذیرفت وی مأیوس گردید و از غصهء این عمل بد، خود را با طناب آویخته هلاک کرد (دوم سموئیل 15:12 و 17 و مزامیر 55:13 - 14). چنین مینماید که اخیتوفل جد بت شبع بود (دوم سموئیل 23: 34 مقابل 11:3) و بعضی دشمنی اخیتوفل را یکی از عذاب هائی دانسته اند که بواسطهء معاملهء بت شبع بر داود وارد شد. رجوع به قاموس کتاب مقدس شود(1).
(1) - در قاموس کتاب مقدس با اینکه اخیتوفل را نام دو تن میگوید از دومی نام نبرده است.