اذابه

«لغت نامه دهخدا»

[اِ بَ] (ع مص) گداختن (متعدی). گدازانیدن. (زوزنی) (منتهی الارب). آب کردن. || غارت کردن. (منتهی الارب). || اذابهء امر خویش؛ نیکو کردن کار خود را. (منتهی الارب).