ارائک

«لغت نامه دهخدا»

[اَ ءِ] (ع اِ) جِ اریکه. تختها. سریرها. (غیاث اللغات):
بمسند مه و آفتاب ارائک
عطارد بدیوان جاهش محاسب.نظام قاری.
|| کوشکهای آراسته. || جِ اَراک و اراکه، که درختی است.