اران

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (اِخ) شهریست که قباد آنرا بنا کرده است. حلوان(1) :
اران خواند آن شارسان را قُباد
که تازی کنون نام حلوان نهاد.
فردوسی (از بعض لغت نامه ها).
و رجوع به ارّان شود.
(1) - و رجوع به فهرست ولف شود.