«لغت نامه دهخدا»
[اَ لَ] (ع ن تف) نعت تفضیلی از سلاطه و سلوطه. مسلط تر. || دراززبان تر. || افصح: اسلطهم لساناً. (منتهی الارب). || سلیطه تر: طلب [سقراط] تزویج المرأه السفیهه [ ظ:السلیطه ] التی لم یکن فی بلده اسلط منها. (عیون الانباء ج1 ص43). -امثال: اسلط من سلقه؛ قال حمزه هی الذئبه و لم یزد علی هذا. و فی بعض النسخ: و لایقال للذکر سلق. قلت السلق الذئب و السلقه الذئبه و تشبه بها المرأه السلیطه فیقال هی سلقه فاما قولهم اسلط من سلقه فان ارادوا امرأه بعینها تسمی سلقه فلا وجه لتنکیرها و ان ارادوا بالسلاطه الصخب فالکلام صحیح کأنهم قالوا اصخب من ذئبه و یقولون امرأه سلیطه ای صخابه و یجوز ان یکون من السلاطه التی هی القهر و الغلبه و منها یقال السلطان. و اناث الضباع اجرأ من ذکورها، یقولون اللبوه اجرأ من الاسد و هذا وجه. (مجمع الامثال میدانی).