«لغت نامه دهخدا»
[اِ مِ مَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) در نزد نحویان اسمی است که از مصدر مشتق شود برای آنچه فعل بر آن واقع شود. و مقصود از وقوع فعل بر آن، تعلق فعل بدان باشد اگرچه بواسطهء حرف جر باشد. (از کشاف اصطلاحات الفنون). مث: مضروب، مأکول، مسموع، مُکْرَم، معظَّم در عربی و زده، خورده، شنیده، بزرگداشته در فارسی.