هست کننده

«لغت نامه دهخدا»

[هَ کُ نَنْ دَ / دِ] (نف مرکب) آفریننده و به وجودآورنده : و مر آن هست کنندهء وحدت را و پدیدآرندهء واحد را بدو مبدع گفتند... (جامع الحکمتین ناصرخسرو ص147).