هش دار

«لغت نامه دهخدا»

[هُ] (اِمص مرکب) در اصل فعل امر از «هش داشتن» است اما به صورت اسم مصدر به کار میرود، مانند خبردار.
- هش دار دادن؛ خبر کردن. متوجه ساختن.
رجوع به هش داشتن شود.