«لغت نامه دهخدا»
[هُ] (اِ) هوش و ذهن و عقل و زیرکی. (برهان). ظاهراً کلمهء هشومند را که مرکب از هش + ـومند است مرکب از هشو + مند پنداشته اند و هشو را به معنی هوش گرفته اند. (از حاشیهء برهان چ معین). || قلعه و حصار. (برهان).