هفت پیروزه کاخ

«لغت نامه دهخدا»

[هَ زَ / زِ] (اِ مرکب)هفت آسمان. هفت خراس :
به آنی بر این هفت پیروزه کاخ
کنی پردهء تنگ هستی فراخ.نظامی.