هم آوا

«لغت نامه دهخدا»

[هَ] (ص مرکب) هم صدا. دو چیز که صدایشان هم آهنگ و به موازات یکدیگر برآید، یا دو کس که با یکدیگر آواز خوانند :
بر گلت آشفته ام، بگذار تا در باغ وصل
زاغ بانگی می کنم بلبل هم آواییم نیست(1).
سعدی.
رجوع به هم آواز شود.
(1) - ن ل: چون بلبل آواییم نیست، و در این صورت شاهد نیست.