هم حجره

«لغت نامه دهخدا»

[هَ حُ رَ / رِ] (ص مرکب) آن که با دیگری در یک حجره زندگی کند. همنشین. دوست:
مغی را که با من سر و کار بود
نکوروی و هم حجره و یار بود.سعدی.
|| در تداول دو کس را گویند که در بازار به یک دکان نشینند و کسب کنند یا دو طالب که در مدرسهء دینی در یک حجره منزل گیرند.