همدگر

«لغت نامه دهخدا»

[هَ دِ گَ] (ضمیر مبهم مرکب)همدیگر. یک دیگر. (یادداشت مؤلف). با هم. (آنندراج) :
برنیایم یک تنه با سه نفر
پس ببرّمْشان نخست از همدگر.مولوی.
خرده کاری بود و تفریقش خطر
همچو اوصال بدن با همدگر.مولوی.