هم دلی

«لغت نامه دهخدا»

[هَ دِ] (حامص مرکب) وفاق. یکدلی. (یادداشت مؤلف) :
جاهل ار با تو نماید هم دلی
عاقبت زخمت زند از جاهلی.مولوی.
پس زبان محرمی خود دیگر است
هم دلی از هم زبانی بهتر است.مولوی.