هم رزم

«لغت نامه دهخدا»

[هَ رَ] (ص مرکب) دو تن که با یکدیگر جنگ کنند :
همان کشتگان را به خسرو نمود
بگفت آنکه هم رزم هرکس که بود.فردوسی.
کجا بارهء او کند موی تر
شود خشک هم رزم او را جگر.فردوسی.