هم رکاب

«لغت نامه دهخدا»

[هَ رِ] (ص مرکب) دو تن که با هم سواری کنند و به همراهی یکدیگر به راهی روند. همراه :
معجز عنان کش سخن توست اگرچه دهر
با هر فسرده ای به وفا هم رکاب شد.خاقانی.
حیاتش با مسیحا هم رکاب است
صبوحش تا قیامت در حساب است.نظامی.