هم شهر

«لغت نامه دهخدا»

[هَ شَ] (ص مرکب) ساکنان یک شهر. (آنندراج) : مرا مرد به کار است خاصه شما که همشهرهای منید. (تاریخ سیستان).
تو هم شهری او را و هم پیشه ای
هم اندر سخن چابک اندیشه ای.اسدی.