«لغت نامه دهخدا»
[هَ / هُ] (ع اِ) دانه ای است که در کوه بلعم پیدا گردد و جهت قوهء باه آن را بریان کرده خورند. (منتهی الارب). دانه ای است به مانند دانهء پنبه. نیز شبیه خشخاش که سخت و شکاف دار است. (اقرب الموارد).