اشبه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ بَهْ] (ع ن تف)(1) نعت تفضیلی از شباهت. شبیه تر. ماننده تر. ماناتر. اشکل.
- امثال: اشبه من التمره بالتمره.
اشبه من الماء بالماء.
|| (در تداول فقها) اظهر. نزدیکتر به حق: و الاشبه الجواز. (شرایع). علی الاشبه: فلو ضمن ما فی ذمته، صح علی الاشبه. (شرایع). و المنع اشبه. || بسیار مشابهت دارنده. (غیاث) (آنندراج).
(1) - Plus vraisemblable. Plus ressemblant.