هندوانه

«لغت نامه دهخدا»

[هِ دِ نَ / نِ] (اِ) هندویانه. (فارسنامهء ابن البلخی ص 122). از: هندوان + پساوند نسبت، لغهً یعنی میوه ای که از هند می آید... گیاهی است از تیرهء خیار که برگهای بریده و ساقه های گسترده دارد. دلاغ. بطیخ هندی. شامی. دابوغه. فج. خربزهء شامی. (یادداشتهای مؤلف). میوه های آن درشت و مواد قندی آن برخلاف خربزه در درون بر جمع میگردد و تخمه ها در آن پراکنده اند. (از گیاه شناسی گل گلاب) :
داروغه هندوانه و سرده خیار سبز
کلونده شد محصل و بدران گزیر گشت.
بسحاق اطعمه.
- با یک دست دو هندوانه برداشتن؛ کنایه از کار فوق طاقت و لیاقت به عهده گرفتن است.
- هندوانهء ابوجهل.؛ رجوع به این مدخل شود.
- هندوانه افکندن؛ کمال بیم و ترس. (از آنندراج).
- هندوانهء تلخ؛ هندوانهء ابوجهل. رجوع به هر دو مدخل شود.
- هندوانه در کون کسی غلطانیدن؛ بسیار ترسانیدن. (غیاث).
- هندوانه زیر بغل کسی گذاشتن؛ کسی را به منظور موافق کردن با خواسته های خود بیش از اندازه ستودن و صفات برجسته به او بستن.