«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (ع ص، اِ) جِ شَتّ. پراکندگان. (مهذب الاسماء). پراکنده ها. پراکندگیها: جاؤا اشتاتاً؛ ای متفرقین. (اقرب الموارد) : مؤلف این اشتات و مصنف این کلمات... چنین گوید. (قاضی بدر محمد دهار در دیباچهء دستورالاخوان). به جمع اشتات غزلیات نپرداخت. (مقدمهء دیوان حافظ).