هوش بند

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (نف مرکب) آنچه مانع به کار افتادن هوش و خرد باشد :
چشم بند است ای عجب یا هوش بند
چون نسوزاند چنین شعله یْ بلند.مولوی.