اشتلابوس

«لغت نامه دهخدا»

[اِ تِ] (معرب، اِ) دارشیشعان. بهندی کائیهل است. (الفاظ الادویه)(1). بیونانی درختی است سطبر و خارناک، پوست آن مانند قرفه سرخ و ضخیم می باشد، وسواس سودایی را نافع است و ضماد آن با سرکه درد دندان را تخفیف دهد و بعبارت دیگر آنرا دارشیشعان گویند و بجای بای ابجد یای حطی بنظر آمده است. (برهان). نام درختی است خاردار که پوست آن از دواهای نافع است و نام دیگر درخت مذکور دارشیشعان است. لفظ مذکور در ترجمهء طب یونانی به عربی معرب شد. (فرهنگ نظام).
(1) - در الفاظ الادویه «اشتلایوس» است.