اشداق

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ع اِ) جِ شِدْق، بمعنی کنج دهان از جانب باطن رخسار و هر دو جانب رودبار و هر دو کنارهء آن. (منتهی الارب) (آنندراج): از سر شوق سعادت و حرص شهادت به اشداق آن مخاوف و افواه آن نتایف رفت. (ترجمهء تاریخ یمینی ص 408).