اشدخ

«لغت نامه دهخدا»

[اَ دَ] (ع اِ) شیر بیشه. || (ص) فرس اشدخ؛ اسب سپیدروی. (منتهی الارب). از رنگهای اسبهاست هر گاه سپیدی، پیشانی اسب را پر کند و به چشمان آن نرسد گویند اشدخ. و رجوع به غره شود. (از صبح الاعشی ج 2 ص 19). مؤنث: شَدْخاء. ج، شُدُخ. (اقرب الموارد).