اشر

«لغت نامه دهخدا»

[اَ شِ] (ع ص) متکبر. مغرور. (اقرب الموارد) (منتهی الارب). ج، اَشِرون. (اقرب الموارد). پرنشاط. قوله تعالی: مَن الکذاب الاشر. (قرآن 54/26). (ترجمان علامهء جرجانی ص 12). دَنَه گرفته. (زمخشری):
آن اشر چون جفت آن شاد آمدی
پنجساله قصه اش یاد آمدی.مولوی.