«لغت نامه دهخدا»
[اِ رِءْ] (ع مص) گردن را استیخ کردن تا بسوی کسی درنگریستن، یا بلند برآمدن برای نگریستن. (منتهی الارب). اِشراَبَّ الشی ء و الیه؛ مد عنقه لینظر او ارتفع. و اصله عند شرب الماء حتی یتهیأ له ثم کثر حتی استعمل فی رفع الرأس و مدّالعنق عند النظر و لهذا عُدّیَ مثله بالی. (اقرب الموارد).