اشک

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (اِخ) بیستم یا گودرز. پس از کشته شدن بردان بشاهی انتخاب شد. اگرچه عقیدهء بعضی بر سلطنت مهرداد نوهء فرهاد (یعنی فرهاد چهارم) بود، بهرحال از سکه های اشکانی پیداست که در 45 - 46 م. بردان سلطنت داشته و گودرز هم در 46 م. بتخت نشسته است. موافق آنچه دربارهء گودرز نوشته اند سلطنت او از 42 م. شروع شد ولی از جهت سختی و تعدی و قساوتش او را از سلطنت خلع کردند و در مدت چهار سال (از 42 تا 46 م.) بردان سلطنت کرد. پس از آن از 46 م. باز گودرز بتخت نشست و در 51 م. درگذشت. وی شخصی ستمگر و باقساوت بود و حتی از دیگر شاهان اشکانی از این حیث درگذشت، ولی رفتارش با مهرداد مینماید که در مواقعی میتوانسته ملایمت نشان دهد. تدبیر و احتیاطش را میتوان بیش از شجاعتش دانست. بهر حال او کاری برای پارت نکرد که نام این دولت را بلند کند، بعکس جنگهای او با برادرزاده اش از قوت دولت اشکانی کاست و در جنگهای دیگر هم هیچگاه بهره مندی نداشت. باری دربارهء او باید گفت که منافع شخصی را بر منافع مملکتش ترجیح میداد. موافق عقیدهء یوستی او پسر ارشک گیو بود و پسرخواندهء اردوان سوم. ارشک گیو را یوستی از اشکانیان ارمنستان دانسته است. (از تاریخ ایران باستان ج 3 صص 2418 - 2423). و رجوع به صفحات مزبور و گودرز شود.