اشک آور

«لغت نامه دهخدا»

[اَ وَ] (نف مرکب) ماده یا حالتی که سبب گریه و اشک ریزی شود.
- گاز اشک آور؛(1) گازیست که در جنگها یا اعتصابات داخلی بکار برند. رجوع به گاز شود.
(1) - Lacrymogene.