اشک کوه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ کِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) کنایه از لعل و یاقوت :
گر محبت را نه در هرچیز تأثیریست خاص
پس چه اشک کوه را یاقوت حمرا ساخته.
واله هروی (از آنندراج).