اشکوریه

«لغت نامه دهخدا»

[اِ کَ یَ] (مرب، اِ) مادهء زجاجی که در سطح فلزات مذاب یافت میشود. کف: و یعرف بالاشکوریه خبث الحدید. (از دزی ج 1 ص 25).