«لغت نامه دهخدا»
[اِ لِ چَ / چِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) دوایی است که آنرا عوسج گویند. اگر برگ آنرا بکوبند و آب آنرا بگیرند و هفت روز در چشم چکانند، سفیدی چشم را که بهم رسیده باشد زایل کند. (برهان) (هفت قلزم) (آنندراج). عوسج. (فهرست مخزن الادویه). حُضَض. (منتهی الارب). و رجوع به اشکیل شود.