اشگفت

«لغت نامه دهخدا»

[اِ گِ] (اِ) عجب که از تعجب باشد. (برهان) (هفت قلزم). عجب و آنرا شگفت نیز گویند و در مقام تعجب شگفتا نیز گویند مانند ای عجب. (از آنندراج) (انجمن آرا). عجب. (جهانگیری). || حیرت و تعجب و اضطراب ناگهانی. (ناظم الاطباء).(1) و رجوع به شگفت و شکفت و اشکفت شود.
(1) - بیشتر لغت نویسان این کلمه را با کاف بجای گاف آورده اند.