اشم

«لغت نامه دهخدا»

[اَ شَم م] (ع ص) مرد بلندبینی. (منتهی الارب) (مجمل اللغه) (زوزنی) (تاج المصادر بیهقی) (زمخشری) (مهذب الاسماء) (آنندراج). ج، شُمّ. (منتهی الارب) (مهذب الاسماء). کعب گوید: شم العرانین أبطال لباسهم. (تاج العروس). رجوع به شُمّ شود. مؤنث: شَمّاء. (مهذب الاسماء) (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (تاج العروس). و رجوع به شَمّاء شود. صاحب تاج العروس ذیل شمم آرد: و هو ان یطول الانف و یدق و تسیل روثته فهو اشم بین الشمم و هی شَمّاء. و فی صفته (ص): یحسبه من لم یتأمله اشم. (تاج العروس). || جبل اشم؛ کوه بلند. (منتهی الارب) (آنندراج). کوهی بلند. (زوزنی) (تاج المصادر بیهقی). ج، شُمّ. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) : در رزانت وقار طود اشم بود. (ترجمهء تاریخ یمینی ص 369 نسخهء خطی کتابخانهء مؤلف). || مهتر صاحب ننگ. (منتهی الارب). السید ذوالانفه الکریم.(1) (اقرب الموارد). بمجاز السید ذوالانفه الشریف النفس. (تاج العروس). || دوش بلندسراستخوان. (منتهی الارب). المنکب المرتفع المشاشه. (اقرب الموارد) (تاج العروس). || (ع ن تف) بوی دارتر.
|| بوی بَرنده.
-امثال: اشمُّ من ذرّه.
اشمُّ من نعامه.
اشمُّ من هِقْل.
اشمُّ من هیق و اهدی من جمل.
(1) - در المنجد چنین است: السید ذوالانفه. الکریم.