اشنوایی

«لغت نامه دهخدا»

[اِ نَ / اُ نَ] (حامص) شنوایی :
روشنایی آید از دیدار او در چشم کور
اشنوایی آید از گفتار او در گوش کر.
فرخی (از فرهنگ نظام).