«لغت نامه دهخدا»
[اِشْ] (اِخ)(1) اشوارچ. نام راهبی از اهالی شهر فریبورگ در کشور آلمان بود و در قرن چهاردهم م. میزیست. عوام وی را کاشف و مخترع باروت میدانند و برحسب روایت دیگر کشف باروت قبل از وی بوده و او راه بکار بردن و استفادهء از آن را ابتکار کرده و به وندیکیها آموخته است. مجسمهء وی را در میهن او برپا ساخته اند. (از قاموس الاعلام ترکی). (1) - Schwartz.