«لغت نامه دهخدا»
[اَشْ وَ] (ع ن تف) شایقتر. ج، شوق. (منتهی الارب). || (ص) دراز، هرچه باشد. (منتهی الارب) (آنندراج). مرد اشوق؛ درازبالا. ج، شوق. (از المنجد).
