اشی

«لغت نامه دهخدا»

[اَشْیْ] (ع مص) اشی کلام؛ بربافتن سخن و بیاراستن آن بدروغ. (منتهی الارب). اختلاق. || مضطر شدن به چیزی: اشی الیه. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء).