«لغت نامه دهخدا»
[اَشْ فُلْ وَ] (ع اِ مرکب)آنرا به ابن رضوان نسبت دهند، در امراض حاره اثری عظیم دارد و رادع و مسکن و محلل است، مانع نزلات میشود و اعضاء را نیرو می بخشد و رمد و ردینج را زایل میکند. (از تذکرهء ضریر انطاکی). و رجوع به ص 50 همان کتاب و ص304 تحفه شود.