«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (ع اِ) جِ صَبَب. (منتهی الارب). جِ صبب، زمین نشیب و پستی. (آنندراج). رجوع به صبب شود. || جِ صُبّ. (قطر المحیط). رجوع به صب شود.
