«لغت نامه دهخدا»
[اَ بَ] (اِخ) ابوعبدالله مالک بن انس بن مالک بن ابی عامربن عمروبن حرث بن غیمان یا عثمان بن جثیل یا خثیل بن عمر بن حرث، ملقب به ذواصبح بسال 90 یا 93 یا 94 یا 95 ه . ق. پس از سه سال ماندن در شکم مادر متولد شد و فقه را از ربیعه فقیه مدینه بیاموخت و هرگاه قصد نقل حدیث میکرد وضو میگرفت و شانه میزد و عطر بکار میبرد و با کمال وقار در صدر مسند می نشست و به روایت احادیث میپرداخت و از حدیث گفتن هنگام راه رفتن و در حال ایستادن و وقت شتابزدگی سخت کراهت داشت تا از این راه به تعظیم حدیث نبوی پردازد و بمنظور احترام جسد پیغمبر (ص) در مدینه سوار مرکب نمیشد. در سال 147 ه . ق. سلیمان بن جعفربن سلیمان بن علی، عم منصور دوانیقی بعلت سعایت دیگران یا فتوایی که مخالف رأی سلطان داده بود او را به هفتاد تازیانه محکوم کردند و در سال 179 درگذشت و در بقیع مدفون شد. کتاب معروف الموطأ فی الفقه الاحمدی ازوست، این کتاب اساس مذهب مالکی است و یکی از صحاح ستهء اهل سنت است. و رجوع به انساب سمعانی و ریحانه الادب (ذیل ائمهء اربعه) و ابن خلکان ج1 ص33 و ج2 ص10 و آداب اللغه ج2 ص139 و روضات الجنات ص683 و لغات تاریخیه و جغرافیه ج3 ص173 و معجم المطبوعات ص 160 و جواهرالادب ص473 و فهرست ابن الندیم ص280 و ابوعبدالله و مالک شود.